Mijn weg
Daar stond ik dan; met bibberende benen en een hoofd vol gedachten. Ik hoorde de innerlijke stemmetjes: de vriendelijke & zachte aan de ene kant; de harde en veroordelende aan de andere kant. Wat had ik de afgelopen jaren vaak naar die ene harde en veroordelende stem geluisterd, mij hard aansprekend vol veroordeling en maar doortetterend, totdat ik alles ging geloven wat er tegen mij werd gezegd. Die ene innerlijke stem heeft mij uiteindelijk niet veel goeds gebracht.
‘Fuck it’, zei ik tegen die nare stem, het is tijd dat jij eens ruimte gaat maken voor iets mooiers en krachtigers!’
De eerste stap
Twee jaar geleden kwam deze brug ook al een keer voorbij, toen was het blijkbaar de tijd nog niet. Maar nu was tie daar..’right in front of me’ Met zijn 360 meter lengte en 100 meter hoog keek hij mij uitnodigend aan: ‘kom dan, als je durft!‘
Voor iemand die hoogtevrees heeft een behoorlijk ding om zowel heen- als terug te lopen. Maar daar ging ik…voetje – voor – voetje als een angstig muisje…biddend tot wie het ook maar wilde horen. Bij iedere schommeling dacht ik dat mijn laatste minuten waren aangebroken. ‘Verdorie, die vervelende stem die steeds maar de overhand neemt’ hoorde ik mijzelf zeggen. En zo tijdens mijn weg naar de overkant pakte ik hem eens flink aan….’het zit in je hoofd…heb vertrouwen, jij kunt dit. Je bent sterk, krachtig en de moeite waard’ En beetje bij beetje kreeg dat andere stemmetje de overhand. Wat klonk deze lief en zachtaardig, maar ook krachtig. Vol bewondering luisterde ik….verlangend naar meer. Deze stem kwam recht uit mijn hart, die andere uit de donkerste uithoeken van mijn hoofd.
Deze brug is voor mij, net als de eerdere slippers van het Kruidvat waar ik eerder over schreef, een metafoor voor de afgelopen tijd waarin ik geleerd heb steeds beter naar die lieve, zachte stem te luisteren. Om meer te luisteren naar mijn hart en vanuit liefde verbinding te maken met mijzelf, maar ook met de mensen om mij heen om vanuit hier de juiste beslissingen te maken voor mijzelf, mijn gezin en de toekomst.
Mijn lichtje
‘Het lichtje in de duisternis’ is al langere tijd voor mij gereserveerd. Ik zag het alleen nooit.
Een aantal jaren geleden raakte ik in een flinke burn-out. Het terugkomen in de
‘maatschappij ‘ duurde enige tijd. Geleerd om mijn eigen grenzen te stellen en te doen wat goed was voor mij, dacht ik, kwam ik uiteindelijk terug.
Wat ik niet merkte (of misschien ook wel), maar ik gaf er geen voldoende aandacht aan, is dat mijn hoofd overuren draaide. Er was letterlijk geen moment dat het daar boven niet rustig en stil was…het was een grote chaos. Maar ook in het ‘gewone’ leven had ik het altijd druk, ook al was het niet druk. Toen kwam het moment dat ik letterlijk stil werd gezet.
Na een fikse val van de trap, wat echt duidelijk een teken had moeten zijn om mijzelf halt toe te roepen, werd ik heel even tot rust gedwongen. Maar ook naar dit signaal luisterde ik niet goed. Niet lang daarna kwam de grootste klap en leek het alsof alles onder mij vandaan werd gevaagd. Ik kon niet anders meer dan toe zien dat ik niet meer aan het roer stond….en eigenlijk al heel lang niet stond. Het voelde alsof ik op een kruispunt stond, maar dat mijn hoofd duidelijk zei ‘ dit is niet de weg die jij moet gaan’. Er was eigenlijk geen keuze meer dan te kijken waar ik stond en waar ik naar toe wilde.
Ik zat jarenlang zo in mijn hoofd; vertrouwend op die ene stem die mij daar toe sprak, dat er geen ruimte meer was voor die andere stem die recht uit het hart kwam. Ik was daardoor zo verwijderd van wie ik in essentie ben, dat ik niet deed waar ik goed in was, wat ik graag wilde doen en waar ik energie van kreeg.
Ik ging activiteiten doen om weer in contact te komen met mijzelf. Door weer met mijn hart te connecten en te zien waar mijn kwaliteiten lagen maakte ik steeds meer beslissingen vanuit mijn hart en minder vanuit mijn hoofd. Het heeft mij ruimte gegeven om mijn plan voor de toekomst ook echt te geloven, te vertrouwen en het te manifesteren.
Het is tijd om het lichtje, die lange tijd in de duisternis een zwak licht heeft gegeven, zuurstof te geven en te laten branden!
Ben je benieuwd naar mijn stappen richting verbinding of wil jij een berichtje achterlaten? Voel je vrij en welkom omdat hier te doen bij de reacties. Je kunt mij ook altijd een berichtje sturen via de socials of de mail.
Liefs Els
