Het is nog niet zo heel lang dat ik mij heel bewust bezig houd met hoogsensitiviteit, hoewel ik er eigenlijk al heel mijn leven mee bezig ben. Klinkt tegenstrijdig he? Zelf vind ik het ook wel heel vreemd klinken. Hoe kun je nu al je hele bewuste leven bezig zijn met hoogsensitiviteit en je er toch niet bewust van zijn? In dit blog vertel ik je wat meer over hoe ik gegroeid ben van onbewust onbekwaam naar bewust bekwaam.
Geen idee wanneer ik mij realiseerde dat de rondvliegende tandenborstel, die door mijn dochtertje door de badkamer werd gesmeten, de porrende vingers die over mijn hele gezicht prikten tijdens het tandenpoetsen en de zelfverzonnen liedjes die door mij werden gezongen om haar rustig te houden tijdens het poetsen van haar tanden, mij tot het idee brachten dat dit ik eens op onderzoek moest gaan. Ik wilde heel graag weten waarom zij deed zoals ze deed tijdens deze dagelijks terugkerende activiteit. Geloof me als ik zeg dat ik het hele internet heb afgestruind in de hoop dat ik herkenbare verhalen tegenkwam. Ze waren op een halve hand te tellen. Serieus, dan moest het wel aan mij als moeder liggen, toch? Tientallen tandenborstels, en een hoop zenuwinzinkingen verder kwam ik tot de conclusie dat dit gewoon was zoals het was. Ik had het maar te accepteren. Mijn dochter vond tandenpoetsen verschrikkelijk en dat vindt ze nog steeds. Nu jaren later heeft zij haar eigen manier gevonden om met het ongemak van tandenpoetsen om te gaan. Van luidkeels liedjes zingen tijdens het poetsen tot aan op de maat van de elektrische tandenborstel geluidjes makend, waarbij niet zelden de tandpasta overal zit waar het in principe niet hoort te zitten. Ik heb het los gelaten en haar hierin haar eigen pad laten gaan.
‘Ik vind dat er veel meer waardering moet komen voor gevoeligheid. We proberen maar stoer te zijn, maar juist die kwetsbaarheid en openheid is een kracht.’
– Karin Bloemen-
Dit alles was een niet op zichzelf staand fenomeen. En nu jaren later vallen steeds meer puzzelstukjes op zijn plek. Ik denk dat mijn dochter anderhalf jaar oud was. Met regelmaat sliep ze heerlijk bij ons in bed. En nu zullen er mensen zijn die dit opvoedkundig compleet afkeuren, maar ik vond het heerlijk en heb met volle teugen genoten. Mocht ik het overdoen dan zou ik precies hetzelfde doen. Maar goed, dat is even een zijspoor…wie weet een leuke blog voor in de toekomst.
Goed, in de ochtend gezellig wakker worden; knuffelen, kroelen en samen tijd. En terwijl ze daar zo in het bed zat, vrolijk babbelend tegen de poes en iedereen die het maar wilde horen, hoor ik haar iets zeggen. Ik kon in eerste instantie niet zo goed horen wat ze zegt, dus vraag ik haar of ze het nog een keer wil vertellen. Ik luister goed naar het gebrabbel en kan mijn oren niet geloven. Ik moet heel even verwerken wat ik daar zojuist gehoord heb. Hier heb ik niet heel lang de tijd voor nodig. En dan schiet ik in een onbedaarlijke lach. De tranen stromen over mijn wangen terwijl die kleine dreumes lekker vrolijk verder babbelt tegen de poes. Dit heerlijke kind heeft net in haar eigen woorden aangegeven dat zij de ochtendgeur die uit mijn mond komt niet zo lekker vindt ruiken. ‘Jij stinkt van poep’ zegt ze…JUIST…en bedankt he! We hebben het er thuis nog regelmatig over en de herinnering aan dat moment brengt een grote glimlach op mijn gezicht. Heerlijk eerlijk kind.
Overprikkeld
Zo waren er door de tijd heen steeds vaker duidelijke signalen dat mijn dochter prikkels op een intense manier ervaarde. Onderbroeken die zoek raakten en later teruggevonden werden onder haar bed. Vitaminepilletjes plakkerig en opgedroogd ergens verstopt op haar kamertje. Of steeds vaker bepaalde kleding niet aan willen. Geluiden, geuren en smaken die met perioden heftig of nog heftiger bij haar binnenkwamen. Geloof me, ze had, en heeft, een beperkte menukaart voor zichzelf uitgevonden. Met heel veel stimulans en begeleiding wil ze hier nog wel eens van afwijken en maakt voorzichtig kleine stapjes naar een uitgebreidere kaart. Nieuwe dingen vindt ze spannend. Vakanties zijn een grote stap voor haar want al het bekende achterlaten doet ze liever niet, laat staan al onze huis- en boerderijdieren. Naar de bioscoop gaan is niet iets waar je haar heel blij mee maakt; het geluid maar ook de trilling door haar lichaam heen is voor haar echt geen pretje. Aan de andere kant heeft ze een geweldige creatieve kant; in denken en in doen. Ontzettend ondernemend, sportief en actief. Dieren zijn haar lust en haar leven, neemt de verzorging hiervan ook heel serieus. En deze dame weet absoluut wat ze wel en niet wilt. Daar is geen speld tussen te krijgen laten we maar zeggen.
Toen zij naar groep 1 ging waren er, zeker in het begin, periodes dat ze heftig reageerde als ze uit school kwam. Het werd al snel duidelijk dat de vele prikkels in de klas voor haar soms echt teveel waren en zij dit thuis in haar veilige omgeving op een boze manier eruit kon gooien. Op school paste zij zich meteen aan en liet ogenschijnlijk niet veel merken. Ik zeg ‘ogenschijnlijk’ want tuurlijk waren er ook in de klas signalen. Alleen was het hiervoor wel nodig dat een leerkracht verder kon kijken. En dit laatste was nu net wat niet gebeurde. Onze dochter kon, en kan, meer dan goed meekomen op school. Stelt weinig vragen en is zelfs wat verlegen. Heeft aan weinig uitleg, of zelfs geen uitleg, voldoende om aan het werk te gaan. Dat zij gedurende de dag moeite had met haar prikkelverwerking en ook in de klas subtiele dingen liet zien, werd niet voldoende opgemerkt. Superjammer natuurlijk, want juist van deze kinderen kun je zo ontzettend veel leren. Of het lag aan de kennis van de leerkracht over dit onderwerp, of dat er geen tijd was om de signalen te zien, of misschien wel omdat ze toch geen vragen stelde en lekker aan het werk kon, dat laat ik even in het midden. Wie zal het weten. Voor mij als moeder voelde ik mijn dochter instinctief bijna feilloos aan. Ik zag en voelde als er iets was, maar ook wat zij nodig kon hebben op dat moment. Het was wel eens frustrerend wanneer anderen dit niet zagen of begrepen. Niet dat ik haar dat altijd kon geven, ook ik had en heb zo mijn beperkingen. Tja het idee dat je als moeder de redder van de wereld bent heb ik toch wel even los moeten laten de afgelopen jaren.
Zo begon de zoektocht naar hoogsensitiviteit…naar mijzelf als mens in deze wereld, als professional binnen mijn vakgebied…als partner van…als vriendin van partner van…en als moeder. Langzaamaan kwam ik erachter dat mijn dochter niet de enige was in de familie die sterk reageert op prikkels. Het is alsof ik teruggeworpen werd in de tijd en ik zag mijzelf en mijn moeder voor mij, alsof ik van bovenaf op ons neerkeek. Kleding die niet lekker zat. Haren die altijd vast moeten want die rondvliegende haren om je gezicht heen is toch wel iets waar je irritatielevel van gaat stijgen. Haren door een ander laten borstelen is ook zoiets; nee geen polonaise aan mijn, aan ons lijf. Bij ons thuis moest ook alles geanalyseerd worden; gek werd ik daar van. Hoe vaak ik wel niet gezegd heb ‘kan het nou nooit eens gewoon simpel’ is niet meer op één hand te tellen. Mijn hoofd zat altijd vol en is dan ook absoluut niet handig als je moet gaan slapen. Ik heb lang gedacht dat ik de enige was met zo’n vol hoofd. Altijd bezig met details en allerlei associaties. En dan ook nog emoties van iedereen mee sjouwen, dodelijk vermoeiend. Deze zoektocht leek een soort QUEST waar ik een lange weg heb bewandeld.
Uiteindelijk vond ik veel herkenning maar ook erkenning en uiteindelijk acceptatie. Het accepteren dat ik een hoogsensitief persoon ben en dit waarschijnlijk als een rode draad door mijn familielijn heen loopt. Maar ook het omarmen van zoveel krachten en kwaliteiten en het loslaten van allerlei beperkende overtuigingen die ik mijzelf eigen heb gemaakt door de jaren heen. Het geeft zoveel meer rust.
Wat een cadeau dat ik dit mag doorgeven aan mijn dochter en wat een kracht zit er in onze familielijn.
Is dit verhaal voor jouw herkenbaar, of wil je er iets over kwijt? Wees welkom om dit te doen bij de reacties. Je kunt me ook altijd een bericht sturen via de socials (zie hieronder) of even een mailtje sturen.
Liefs Els
